Alleen Dansen

Dit werk kwam ineens tot me binnen tijdens het Lentebal, een feest georganiseerd voor de bovenbouw van mijn middelbare school. Ik ging alleen. Al mijn zelfvertrouwen verzameld, een nieuwe jurk gekocht en mooi opgemaakt ernaartoe gegaan. Ik was vroeg. Erg vroeg, precies op tijd. Anderen waren nog aan het indrinken.

Ik werd bij een groepje getrokken door iemand die ik wel kende, geïntroduceerd en wat small talk gemaakt.

Toen het eenmaal een beetje drukker werd, begon het feest echt. De muziek werd harder, de lichten bewogen meer en je moest hard praten om over al het geluid heen te komen. Ik danste met de mensen die ik herkenden of degene die zij hadden meegenomen. Of, danste, heen en weer springen op de maat van de muziek. Ik vindt dat het telt. In het midden, aan de zijkant met mensen waarvan ik de naam inmiddels alweer vergeten ben. Heen en weer, met de muziek mee.

Op een gegeven moment stond ik alleen tussen alle mensen. Ik herinner het me niet precies, maar het was een blur van pubers, kleuren en muziek. Het enige dat ik kon denken, was het feit dat ik alleen stond te dansen. Alleen. En er gebeurde helemaal niks. Niemand deed iets. De onderhuidse ongemakkelijkheid verdween beetje bij beetje, het begon me allemaal minder te boeien. Wat maakt het uit dat je alleen staat te dansen? Dat kan prima.

Dat beeld van mezelf dat daar beweegt tussen een wazige menigte is toen naar boven gekomen. Het bleef als in steen gebeiteld vaststaan in mijn hoofd. Ik heb een schets gemaakt tijdens mijn eerste Frans les van Havo 5 op een introductie blaadje. Mijn docent had het blaadje weer ingenomen, nou, ik snel een email schrijven met de vraag of hij het niet weg wilde gooien. Gelukkig heeft hij dit niet gedaan, en bleef het idee een vaste voorbeeld vorm behouden voordat ik met het echte werk begon.

Ik heb foto’s gemaakt van mijn proces tussendoor, om te laten zien hoe ik gewerkt heb en hoe het eindresultaat tot stand is gekomen.