Hollow Pines

In de volksmond wordt het zo genoemd. Een boom in een bos lijkt zo op de anderen, maar deze plek is hol vanbinnen. ”The Laboratory, Brano Site” is een plek van wetenschap, een laboratorium waar zogenaamde ”anomalies” worden gevangen en onderzocht.

Het verhaal gaat over 2 onderzoekers; Elowen Aster en Astral Woods. Ze hebben elkaar ontmoet toen Elowen bij het lab begon te werken als beveiliging en sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Ze klimmen samen door de rangen en onderzoeken de anomalies die ze toegewezen krijgen. Het is niet altijd veilig werk, sommige zijn agressief en gevaarlijk. Het litteken over Elowen’s oog is van een anomaly.

Het verhaal is ontstaan door een online roleplay game, waarin ik en Alex steeds verder gingen. Hij kwam met verhalen waar ik zelf niet op had kunnen komen en ik blijf verbaast over hoe hij met ideeën komt. We besteden bijna iedere aan de personages.

Elowen en Astral zijn 2 heel ingewikkelde personages. Aanvankelijk heb ik Elowen geschreven voor Astral, niet wetend hoe diep het verhaal eigenlijk zou gaan. Elowen had nog nooit iemand ontmoet die haar met goedheid behandelde, met eerlijkheid. Jarenlang hebben ze op elkaar kunnen rekenen en steunen, maar dat veranderde toen de vloek van Astral’s familie hem bereikte. Er is geen Woods die ouder is geworden dan 35. Zijn lichaam begint te rotten vanuit de binnenkant en hij maakt een deal met een vreemde god om zichzelf te beschermen. Deze bescherming pakt de rottende stukken aan en veranderd het naar een onnatuurlijke stof. Een pijnvol process, maar uiteindelijk voelt hij niks meer, tot het punt dat alleen zijn ogen nog herkenbaar waren. Hij verdween van de ene dag op de andere.

Elowen was weer alleen, net zoals toen ze nog kind was. Overgelaten aan het lot van haar schizofrenie en haar werk. Ze raakt in een fase van depressie en alcoholisme, ze probeert de stemmen uit te drijven maar is tegelijkertijd bang om te vergeten hoe Astral klinkt. Ze wordt bitter en begint een groeiende haat te krijgen voor de Council (de raad die de baas is van het lab), die haar alleen ziet als voetsoldaat terwijl zonder haar, dat lab niet eens meer overeind zou staan.

2 jaar gaat voorbij. 2 jaar van ontmoetingen met vreemde en nieuwe personages, 2 jaar in een fase van ongeluk maar vlekjes geluk die anderen haar brengen. Ze ontmoet nieuwe mensen vanuit haar werkomgeving. Bijvoorbeeld dr. Ethan Rivers, een chirurg die net met zijn gezin naar Serene Pines (het stadje vlakbij het lab) is verhuist voor zijn nieuwe baan. Hij heeft nog nooit een anomaly gezien. Zijn dochter, Sera, word naar een privé-school gestuurd buiten het dorpje waar ze gepest wordt door haar klasgenoten.

En dan komt de dag. Een levens-veranderende dag. Astral leeft nog, of… niet? Hij heeft geen hartslag meer. Maar daar staat hij, fysiek, geen geest zoals zijn kleine broertje. Dit kan toch niet gebeuren? Dit moet een hallucinatie zijn. Dat kan niet anders.
En toch gebeurt het.

Er gebeurt veel in dit verhaal, misschien te veel om logisch op te schrijven. Hoe dan ook, betekent het veel voor mij. Het is iets dat met de dag wordt opgebouwd en verbreedt, details her en der die erbij komen. De verhaalstijl van Alex is erg anders dan de mijne (erg horror-gebaseerd), waardoor ik mezelf kan uitdagen en nieuwe dingen proberen. Hollow Pines is iets unieks dat de brutaliteit van het leven weerspiegelt en een manier voor mij is om stille emoties te uiten door de personages.

Ik heb al veel van Hollow Pines geschreven, omdat de kern van het verhaal komt uit roleplay. Het einde is eerlijk gezegd nog open voor discussie, omdat er waarschijnlijk genoeg is dat Alex me nog niet verteld heeft over wat er in zijn hoofd omgaat. Dit is een van de verhalen die ik tot werkelijkheid wil brengen. Ik heb er nu al veel tijd aan besteed en ben gemotiveerd om Hollow Pines leven in te blazen.