Dit is weer een voorbeeld van een OC. Haar naam? Sora Amari. De serie waar ze bij hoort is My Hero Academia, een Japanse manga en anime. Door haar te tekenen op basis van al bestaande personages, lijkt het net alsof ze echt in de serie is. Meerdere mensen doen dit en de kunst wordt ook gedeeld via social media (ikzelf heb een TikTok account waarop ik mijn werken deel). Het leuke aan dit soort kunst is dat je steeds beter wordt in je personage te werken in de omgeving. Ik heb veel met Sora geoefend en kan haar eigenlijk op geheugen tekenen.
Ik heb een groeps-chat waarin ik ook met andere mensen verhalen uitspeel als de OC’s zelf, waardoor ik nog meer tijd aan Sora heb besteed dan alleen tekenen. Van alle personages die ik heb, is Sora een van de weinige waar ik echt veel tijd in heb gestopt.
(Context: In MHA wordt 80% van de wereld geboren met een ”Quirk”, een superkracht die in alle vormen en maten kan komen. Niemand weet waar dit vandaan komt of waarom, maar er komen problemen bij een super-maatschappij. Op 4 jaar oud krijgen mensen hun Quirk, als ze er een hebben. Helden staan op uit de stripboeken om kwaad te bestrijden, iets dat hoort bij een wereld zoals deze.)
Sora werd geboren in een gebroken gezin. Ze herinnert het gezicht van haar vader niet meer, zo weinig was hij er voordat hij vertrok. Haar moeder, Yasuko, gelooft dat in een Quirk maatschappij, de sterkste moet overheersen. Daarom traint ze Sora vanaf het moment dat ze kan lopen; continu, elke dag, altijd. Het litteken op haar gezicht is van Yasuko, en er zitten nog talloze andere op haar rug en armen. Hoe dichterbij de vleugels, hoe meer pijn het deed. Fouten hebben altijd gevolgen.
Sora is een geval dat met Quirk is geboren; haar vleugels waren er al vanaf het begin. Simpelweg, ze kan de lange veren in metaal veranderen. Ze kan hiermee nog steeds vliegen, maar gaat het wel wat langzamer. Haar moeder kan metaal beheersen en haar vader kan vliegen; vandaar de vleugels.
Maar Sora is niet alleen. Voordat de vader wegliep, werd Yasuko weer zwanger. Ze kreeg een tweeling; Inori en Yuto. Sora is dan 10 jaar oud. Vanaf dat moment komt er wat licht in haar leven; ze beschermt haar broertje en zusje met alles wat ze heeft, houd hen warm met haar vleugels als het koud is in de kelder en overtuigt haar moeder hen nog niet te trainen.
(Het moment wanneer Sora het litteken op haar gezicht krijgt, heb ik in een soortvan animatie uitgebeeld. Zie de ”Sora Amari” playlist.)
Totdat op een dag, alles verandert. Sora ligt op de grond, te moe om nog te bewegen. Yasuko schreeuwt tegen haar, de training is nog niet afgelopen. Inori’s lichaam beweegt voordat ze er iets aan kan doen. Ze steekt haar armen op aan haar zijkanten en schild haar oudere zus van hun moeder. Yasuko pikt dit niet. Ze pakt Inori’s pols en snijdt diep in haar hand.
Dat hakte de knoop door.
Sora staat op en probeert haar moeder af te weren ondanks haar vermoeidheid. Ze wordt niet vaak boos, maar als het eenmaal bezig is, stopt het niet.
Yasuko gooit haar kinderen de kelder van het huis in, waar ze wonen, en doet de deur op slot. Inori huilt, maar is zich plots bewust van de pijn die haar zus iedere dag doorstaat. Yuto probeert de wond schoon te maken met wat water maar Sora was al een plan in elkaar aan het zetten.
Zodra het donker was en Yasuko sliep, rapen ze alles bij elkaar wat ze hebben, maakt Sora de deur open met haar vleugel en sprinten ze naar buiten in de koude herfst nacht. Frisse lucht. Vrijheid. Ondanks de gelimiteerde kennis (gelimiteerd tot bepaalde boeken die ze kregen en nauwelijks kunnen schrijven), denkt Sora helder voor het eerst in haar leven. Ze zoekt een politiebureau en verteld alles. Meteen gaan er agenten naar het huis toe, maar Yasuko is al verdwenen. De consequenties tellen niet voor haar.
Sora zet alles op alles om bij haar broertje en zusje te blijven en weigert hardnekkig in een gastgezin geplaatst te worden. Ze is 14 jaar oud en wil al volwassen zijn. De kinderzorg neemt een beslissing. Ze worden in een appartementencomplex gezet, waar ze continu omringt zijn door buren die vrijwillig ieder uur bij hun checken. Iedere dag komt een mevrouw, Sakura, langs om hen te verzorgen en te helpen.
Ze wordt in een doodnormale, publieke school gezet. De kinderzorg wil haar leven zo normaal mogelijk maken en het overblijvende deel van haar jeugd recht zetten. Maar ze heeft nauwelijks sociale skills en weet weinig van simpele dingen zoals rolschaatsen of slaapfeestjes, met een vocabulaire dat met de dag nog beter wordt. Maar ze maakt voor het eerst in haar leven vrienden; Awa Yokina, Kuro Ito en Aratamios Kiramon. Het wordt meteen een hechte groep, en Sora voelt zich voor het eerst in haar leven een normaal meisje.
Maar Sora is niet content met stilzitten en een normaal leven leiden. Dat kan ze niet. Ze doet het toelatingsexamen voor UA, de beste heldenschool in heel Japan, en wordt geplaatst in klas 1-A, samen met haar vrienden. Ze maakt alles mee wat in de serie gebeurt en is eindelijk zichzelf.
Totdat ze haar moeder weer tegenkomt. Aangesloten bij de League of Villains werkt ze mee aan een aanval op hun zomerkamp. Sora beschermd Awa van haar moeder, maar bevriest en raakt gewond.
Ze is weer terug in de nachtmerrie van haar jeugd. Ze moet weer alles vertellen aan haar leraren en verklaringen afleggen.
Voor maanden wordt ze stiller, meer geïrriteerd en bezorgd. Meer om Inori en Yuto dan zichzelf.
Dan komt de dag waar ze al jaren bang voor is. De politie en de helden stellen een plan samen om Yasuko gevangen te nemen; met Sora in het midden. Aangezien zij haar moeder het beste kent en de enige is die zich kan beschermen tegen de metal speren die ze werpt, wordt Sora gebruikt als lokaas. Haar leraren zijn hier tegen, maar het besluit wordt genomen.
Sora raakt in een soort trance (deze scene heb ik zelfs getekend, link onderaan deze pagina) maar krijgt het zover haar excuses aan te bieden aan haar vrienden. Voor haar gedrag, voor haar woorden, voor haar daden. Ze vraagt hen naast haar te staan om haar te helpen.
Het gevecht is in een dal in de bergen, ergens weg van de stad en een plek waar ze niet snel weg kan. Ze komt opdagen met de gedachte dat haar dochter haar verstand is verloren en zelf de strijd aan wil gaan. Heel haar klas staat ook klaar, allemaal willen ze vrijwillig helpen. Maar Yasuko is voorbereid; ze is sterker dan de laatste keer dat ze elkaar zagen. Ze creëert soldaten van ijzer, een leger, dat iedereen bezighoudt en ruimte maakt voor een gevecht tegen haar dochter in de lucht.
Het duurt langer dan het voelt. Yasuko schreeuwt naar haar dochter en weet precies hoe ze haar moet beïnvloeden, Sora staat nog steeds in haar schaduw, na al die jaren.
Pas wanneer ze haar vrienden ziet bloeden en vechten tegen bijna onverslaanbare krijgers, beweegt ze zelfverzekerder. Ze is niet meer dat kleine meisje dat bloedend op de grond ligt, te moe om te bewegen van de training.
Ze verslaat haar moeder en eindigt het gevecht met een enkele trap in haar gezicht; Yasuko crasht op de grond tussen de bomen.
Sora valt staat boven haar te kijken, enig teken van angst weg. Ze valt bijna om van de wond in haar zij, de pijn en het bloed, maar wordt opgevangen door haar Awa. Ze is vrij, eindelijk, van haar jeugd.
En dan begint de oorlog. Het laatste gevecht van goed tegen kwaad. Ik zal niet het hele verhaal uitleggen, maar Sora heeft uiteindelijk geluk dat ze nog leeft. Ze duwde een dierbare klasgenoot uit de weg en nam de aanval op die voor hem bedoeld was. Ze stort naar de grond als een gevallen engel zonder spijt. Haar laatste gedachten voordat ze teveel bloed verliest van de wond in haar borstkast, zijn Inori en Yuto. Ze denkt aan haar belofte om hen te beschermen, en hoopt dat ze dit heeft kunnen nakomen.
Ze overleeft. Ze komt in de top 10 van beste helden in Japan, is in een gelukkige relatie met iemand van haar klas en kan eindelijk haar droom uitzetten. De oorlog is voorbij, maar haar verhaal nog niet.
