Een naam niet verzonnen door mij, maar door Alex. Het is eigenlijk een Minecraft wereld bedoeld voor roleplay (verhalen uitspelen door zelf een personage te spelen).
Om mee te kunnen doen moet je zelf een personage verzinnen. Dit is het verhaal van de mijne;
Ze heeft een lange en moeilijke kindertijd gehad.
Geboren in een klein dorpje genaamd Synko, verborgen onder bomen en natuur, volledig afgesloten van de buitenwereld. Het leven van de inwoners draait om hun connectie met de aarde en de oogst van hun land. Dan waren ze natuurlijk geshockeerd bij de geboorte van een kind met vleugels, het compleet tegenovergestelde van bij de grond blijven. Haar ouders hielden haar vleugels 24/7 vastgebonden en sneden soms veren eraf om een indruk te maken. Elodie’s tweelingzus, Lucille, was haar tegenpool. Ze deed alles perfect, bovendien had zij geen vleugels en enge ogen.
Op een dag, namen ze het meisje mee naar buiten. Ze was een week lang extra stil geweest. Ze wordt na al die jaren nog steeds vies en verwijtend nagekeken, alsof het haar schuld is dat ze een monster is. Op het middenplein staat de leider van het dorp, Ádista, zoals altijd gebeden en woorden te roepen.
”Blijf dichtbij, mijn volk, of je zal neergestreken worden door de Goden zelve. blijf dichtbij de Aarde, de stof van ons bestaan en leven!”
Iedereen luistert en moedigt haar aan.
Een jongen ziet Elodie en begint haar te treiteren. Niemand doet iets. Hij duwt haar om en dreigt een paar veren af te snijden, het mes al in zijn hand. Dat deed iets voor Elodie. Het afsnijden van veren was normaal, maar meestal werd het gedaan om te straffen. Deze jongen deed het puur voor amusement.
Ze schreeuwt tegen hem om te stoppen, plotseling overgenomen door een onbekende woede. Het plein wordt stil; ze valt aan.
Geen zelfverdediging, nee, een aanval. Iedereen begint te schreeuwen en verwijtingen te roepen, terwijl Ádista ze alleen maar aanmoedigt.
Elodie’s woede en angst mixen met elkaar en worden steeds erger. Als een vuurwerk, ontploft het uiteindelijk. Haar vleugels weerspiegelen haar gevoel en worden scherper, gevaarlijker. De ijzeren kettingen braken, de sloten opengescheurd zonder de hulp van sleutels. In dit moment sloegen haar vleugels open, voor het eerst in haar leven. Maar ze lette niet op en raakte Lucille; ze snijdt een diepe wond recht over de wang van haar zus. Haar vader schreeuwt tegen haar terwijl haar moeder een huilende Lucille vasthoudt. De mensen worden ook steeds bozer en beginnen luider te schreeuwen, dichterbij te komen. Ze gooien afval op haar prachtige witte vleugels als ze zichzelf probeert te beschermen.
En dan denkt ze ineens aan iets. Iets waar ze alleen aandacht aan besteed tijdens de donkere en koude avonden in de kelder. Haar vleugels schieten open, een instinct overneemt haar volledig. Met één beweging schiet ze omhoog, richting een gat in de dichtbegroeide bomen. Dit is waar ze voor bedoelt was.
Een plots licht verblind haar, maar ze stopt niet en houd haar ogen dicht.
Pas als ze crasht in een open stuk, tussen al het gras, kan ze voor het eerst haar vleugels echt goed openen. Ze is vrij.
Dan ontmoet ze Brute (het personage van Alex). Hij vindt haar in het bos nadat hij een groep verraders heeft weten te ontsnappen en besluit haar mee naar huis te nemen. Hij leert haar lezen en schrijven, maar ook goedheid en geduld.
Elodie wordt steeds ouder en leert steeds meer. Dankzij Brute kan ze vrijwel normaal functioneren en leven. Ze heeft een eigen huisje, een appel boomgaard en kan haar dagen in rust doorbrengen.
Tot op een bepaalde dag dat haar verleden weer omhoog uit de grond wordt getrokken. Elodie en Brute waren op korte reis in de omgeving en namen een kortere route door een bos. Elodie was al ongemakkelijk; ze houdt niet van afgesloten plekken. De reis duurde langer dan verwacht en het duo overnacht in het bos. In de ochtend haalt Elodie zichzelf over om eten te zoeken. Haar angsten aangaan en Brute trots maken, dat wil ze doen. Maar ze had niet voorbereid kunnen zijn op wat er op haar wachtte.
Haar zus en twee vrienden zijn getraind voor de missie om Elodie mee terug te nemen naar Synko, zodat ze ”veroordeeld” kan worden. Ze overvallen Elodie en pinnen haar tegen de grond aan. Lucille is veranderd; ze is geen irritant klein meisje meer, maar een strijder op een pad van wraak. Een lelijk litteken op haar wang herinnert Elodie aan de dag dat ze ontsnapt was, het litteken dat ze haar gegeven had. Ze maakt haar zus belachelijk en sleept dan langzaam haar zwaard richting Elodie’s vleugels; ze probeert het sherpe metaal met één hand tegen te houden, ook al bloed ze.
Dan komt Brute in beeld. Hij onderbreekt Lucille, maar maakt nog geen dreigende beweging. Hij weet niet wie ze is, maar ze staat op Elodie en wil haar overduidelijk pijn doen. Meer hoeft hij niet te weten. Lucille voelt zich uitgedaagt en snijdt dan plotseling haar zwaard over één van Elodie’s vleugels; ze schreeuwt van de pijn en bloed loopt over de scherpe veren.
Dat was genoeg om Brute in actie te brengen. Hij is een ervaren krijger en de drie vijanden zijn absoluut geen obstakel voor hem. Maar voordat hij zijn bijl neer kan slaan in Lucille’s schedel, stopt Elodie hem. Voor een of andere reden, kan ze het niet toestaan dat haar zus wordt gedood, ondanks alles wat ze gedaan had en wilde doen. Brute keert Lucille de rug toe en draagt Elodie op zijn rug, snel weg van alles.
Tot nu toe heb ik nog niet meer over Elodie’s verhaal, misschien komt Lucille terug, misschien met meer of misschien blijft ze voor altijd weg. Ik ben er nog over aan het nadenken.
Elodie (digitale/kleurversie)
Elodie (”traditioneel”)
Brute (in mijn tekenstijl)
Random schets